Entrevista co bandido

É como dicir "valla a redundancia" cando un comete unha redundancia. Como dicir "é que son de letras" cando fas mal unha sinxela operación matemática. Como dicir "casa" cando che van a coller no "a que che pillo". Un dio e líbrase de que lle penalicen por redundante, recrimínenlle por analfabeto numérico ou lle pillen por correr pouco. Así que imos curarnos en saúde, dicir "non son avogado nin sei de leis" e entrar a matar.
O Congreso aproba as primeiras medidas para fomentar a procura activa de emprego no medio televisivo e acepta que se pague por entrevistar a delincuentes condenados con indemnizacións pendentes. É sabido que hai persoas que queren traballar na tele pero sen caer na degradación que supón participar nalgún dos moitos concursos de teleirrealidad que nos asedian. Vale, pois esta é a súa. Que cometan un delito de relumbrón (quero dicir, "presunto delito de relumbrón", non vaia a ser?) e vendan a súa experiencia na tele poxando entrevistas ao mellor postor. Como fixeron ou poden volver facer o Dioni, Luís Roldán, Julián Muñoz, Carlos Fabra ou Iñaki Urdangarín en canto apetézalles.
Todos sabemos o importante que é hoxe día labrarse un bo currículum para sobrevivir no noso competitivo mercado laboral e o esixentes que poden ser as empresas ao esixir determinados perfís profesionais. Pois si hai que labrar, lábrase; e si ten que perfilarse un, perfílase, que hai moito paro. O Congreso di que legislar o pago a delincuentes na tele é un terreo resbaladizo e que é mellor deixar vía libre para que sexan as cadeas as que se autorregulen. Cojonudo. Como a experiencia ensínanos que cando as cadeas se autorregulan fan o que lles convén, podemos avisar gozosos de que este novo filón laboral queda bendicido polos nosos sabios parlamentarios. Longa vida a eles e os partidos que os amparan.