Las dos caras del Celta, ante un partido clave con el Levante

Camiña o Celta pola zona umbría que o define ou case mellor que o indefine. Na zona tépeda da clasificación, tan capaz de imaxinarse pelexando outra vez por Europa como angustiándose pola permanencia. Pero sen morneza. Entre a luz da solvencia defensiva das primeiras xornadas e o frenesí ante o Celtic e o Saint-Gilloise e a sombra da súa versión máis timorata e incapaz en ataque e máis vulnerable atrás, como ante o Raio. Os célticos reciben este domingo ao Levante tras dous partidos que non puideron ser máis diferentes aínda que concluísen igual, con derrota. Un partido importante, antes dun novo parón ligueiro que dará tempo a entreterse na alegría ou rebozarse na miseria. E cun calendario que se empina no regreso, con Real Madrid, Vilarreal e Barcelona na secuencia.

Poucas contornas reflexionarían tanto como o céltico sobre un proxecto que funcionou con tanta solvencia desde fai dez xornadas que valeron unha salvación improbable e dúas tempadas completas que supuxeron dúas clasificacións europeas igualmente meritorias. Claudio Giráldez construíu unha escuadra de autor. Pero dunha identidade tan versátil que en ocasións parece bipolar. O Celta efervescente da liga 24-25, capaz de arrebatos de tolemia, transformouse no Celta cartesiano da 25-26.

«Nunca o pretendín», repite Giráldez, explicando semellante transformación. Ademais dalgúns cambios no persoal, a madurez duns e o envellecemento doutros, moito ten que ver coa multiplicación dos esforzos. O porriñés logrou no anterior exercicio que un equipo sen costume continental fose capaz de competir cada tres días; con tanta eficacia que alcanzou os cuartos de final da liga Europa e ata mellorou a súa clasificación ligueira, da sétima á sexta praza.

O comezo do curso vixente ha parecido prolongar a dinámica do anterior e ata aquel inicio marcado polos empates. O Celta presentouse en Vallecas como o menos goleado, con Radu liderando a carreira do Zamora. Pero con dificultades obvias para xerar ocasións e transformalas. Así que ante o Raio foi incapaz de compensar arriba as gretas que xurdiron atrás.

O discurso do adestrador

Contra o Union Saint-Gilloise, en cambio, os belgas gañaron grazas á porcentaxe elevada de acerto de Zeneli na área local e de Koffi na área visitante. O Celta, superado o primeiro cuarto de hora, pasouse menos tempo en bloque baixo e atopou espazos polos que galopar á contra. E reaccionou á remontada con ímpeto, presionando con coordinación e tomando mellores decisións no último terzo de cancha.

Unha derrota que esperta preocupación e unha derrota que a alivia. Ás veces hai que perderse para atoparse a un mesmo. É o que sostén Giráldez que desexa que suceda. Prioriza ao Celta propositivo sobre o reactivo; ao Celta agresivo na presión sobre o que se repliega con orde; á Celta vertical sobre o que mastiga cada combinación. Xúrao e a Claudio hai que crerllo, merécello, aínda que tamén empregue o seu discurso para enmascarar doenzas, ofuscar ao adversario ou dirixir á contorna.

Su problema, nuevamente, es la falta de margen para preparar la cita de Liga y de descanso para que sus efectivos recobren la energía. Sin Starfelt, Miguel Román, Borja Iglesias, Álvaro Núñez y Jones, ni siquiera la mudanza estable de Burcio y Antañón al vestuario adulto permite el nivel de rotación que a Claudio le gustaría. Rueda, Ilaix, Carreira, Javi Rodríguez o Yoel Lago están acumulando más minutos de los idealmente previstos a estas alturas. Introducir frescura y conservar la estructura, cuestiones que tienden a contradecirse, constituye el desafío ante el Levante.

«Nunca hemos pretendido perder ese parte del equipo (la más agresiva) pero hemos aprendido también a ser competitivos cuando los planes no nos salen como nos gustarían o no somos capaces de dominar el partido», insiste Claudio Giráldez. El Celta necesita y quiere ganar al Levante. Cómo lo intentará es lo que resulta impredecible.

Suscríbete para seguir leyendo