Alberto participó en un grupo de duelo tras perder a su mujer: «Es una herramienta fenomenal para seguir adelante»
Cada duelo es único, un proceso doloroso intransferible. Pero hay sentimientos que son universales. Y compartirlos con personas que se encuentran en una situación similar, es «un privilegio». Los comprenden, los validan y los normalizan. «Hace que no te sientas raro o único en el mundo». Alberto Caride cuenta su experiencia en un taller grupal de duelo de la Asociación Española Contra el Cáncer, que repite experiencia a partir del día 22
Alberto Caride, participante en un taller de duelo de la AECC. / Marta G. Brea
Engádenos en GoogleAlberto Caride Guisande coñeceu á súa muller con quince anos e nove despois enlazaron as súas vidas. Tiveron dous fillos e «unha chea» de plans de futuro «estupendos». Tanto, que este home de 64 anos deixara de traballar para gozalos xunto a ela viaxando. Un cancro de páncreas truncouno todo e levoulla en outubro, tres meses antes de que chegase o seu neto. «Entras nun pozo, nunha depresión moi grande», recorda e engade: «Váiseche o amor da túa vida e, logo, tesche que recompor». A súa xente arroupoulle, axudoulle. «Pero non poden comprender exactamente o que sentes», apostila. E máis aló do seu núcleo íntimo, empezou a escoitar as frases típicas de «Hai que ser forte». «Iso xa o sabes ti, pero non es capaz de seguir adiante, séntesche fatal. Tanto, que me cambiase por ela», lamenta. Atopou esa comprensión nun grupo de terapia de duelo da Asociación Española contra o Cancro (AECC). O 22 de setembro arrinca un novo taller.
«O duelo é un proceso totalmente único e intransferible, pero hai sentimentos e emocións que son universais», explica Elisa Alonso, psicóloga do equipo de atención psicosocial (EAPS) do programa para a atención integral a persoas con enfermidade avanzada da AECC promovido pola fundación A Caixa, que dirixe estes talleres. «É un privilexio falar con persoas que están a atravesar o mesmo que ti», destaca. Detalla que lles serve para falar da perda e os sentimentos que neles provoca, «nun ambiente seguro, sen xuízos» nin présas. «Enseguida todo o mundo empeza a dicir que tes que mellorar e non te sentes con permiso para dicir 'Aínda estou triste, aínda teño rabia'. O grupo valida eses sentimentos e transmíteche que non pasa nada, que é normal e que todos están igual», indica e agrega: «Fai que non sintas raro ou único no mundo»
Alberto sentiu como un sinal que tanto a psicóloga da AECC que o atendía, como unha amiga de Madrid recomendásenlle estes talleres polas mesmas datas e decidiu probar. Na experiencia de varios anos da AECC con esta actividade, o grupo de Alberto foi moi excepcional. Se habitualmente as mulleres son unha inmensa maioría entre as participantes, neste caso foron todo homes que perderan ás súas parellas. Era a primeira vez que sucedía.
Acudiu «sen grandes expectativas». «A ver se imos estar contando as nosas penas e chorando en compañía, pero non». Empatizaron. «Escoitabas ao teu compañeiros contar o seu caso e como o entendías ben e eles a ti, choramos xuntos, pero foi unha ferramenta fenomenal para seguir adiante», destaca. Encomia a formulación estruturada das nove sesións por parte da psicóloga, abordando en cada sesión un tema distinto: o autocuidado, a tristeza, a culpa, a rabia, o legado do falecido, a comunicación, o duelo en familia... «Son a desculpa para facerlles falar e compartir, que é o que máis enriquece a atención grupal», sinala ela.
Elisa Alonso / ALBA VILLAR
Concluida la actividad, siguen en contacto en un grupo de WhatsApp y quedan una vez al mes. Con unas cervezas y algo de picar, hablan de cómo lo llevan. Ahora no le cuesta hablar de ella, pero «antes era tremendo», confiesa. El mes de agosto le ha costado. «Vas a lugares donde los pasabas estupendamente con ella...», lamenta. Con la terapia sabe que «estos bajones son inevitables» y ha aprendido que puede transformarlos en un momento bonito. «Como un homenaje, como si ella lo estuviese viendo contigo», explica y cuenta que «es una fórmula que me funciona».
Nuevo taller
El 22 de septiembre comienza un nuevo grupo, que se desarrollará en nueve martes consecutivos de 16 a 17.30 horas de la tarde. Está dirigido a toda aquella persona que haya sufrido la pérdida de un ser emocionalmente importante para ella, en el plazo aproximado de entre dos meses y un año. Pasarán por una entrevista previa con Elisa Alonso para comprobar que la terapia es idónea para ellos. «La gente piensa que este tipo de cosas son un rollo, que se trata de ir allí a contar tus penas y a llorar, pero no es así. Fue una ayuda importante», asegura Caride y anima a otras personas a probar.
Suscríbete para seguir leyendo
- Achan o cadáver dun home xunto a unha nave industrial en Vigo
- Saen á venda por case trinta millóns unha decena de edificios residenciais no centro de Vigo
- «Cantas décadas máis hai que esperar para que pechen a venda ilegal en Samil e abran un mercadillo regulado?»
- O hospital Álvaro Cunqueiro fai dobres dez habitacións individuais por un pico de ingresos desde urxencias
- Os dous solos máis caros de Vigo pon prezo a 37.230 metros cadrados: 14,8 millóns
- Ferido un traballador de 59 anos tras caer dunha altura de oito metros nun estaleiro de Vigo
- A plataforma CÍES acusa as administracións de «irresponsabilidade» pola contaminación da ría de Vigo
- Unha misa recordará este martes en Vigo a Fernando Franco, histórico xornalista de FARO
