Entrevista | Clara Bilbao Deseñadora de vestiario
«Non quero facerme a amable co público, senón que os personaxes transmitan ao máximo»
«Interésanme as transformacións humanas; historias moi interesantes e conmovedoras»

Gustavo Santos
A deseñadora de vestiario para cine Clara Bilbao visitou Pontevedra para ofrecer unha clase maxistral ao redor deste oficio. Do proceso, destaca a necesaria documentación para crear personaxes auténticos e que transmitan.
Como entra no mundo do deseño de vestiario para cine?
Eu estaba a estudar deseño de moda realmente sen moita ilusión porque nunca tiven unha vocación clara. Ao final desa carreira estudei unha materia de deseño escénico cuns profesores marabillosos e iso animoume a facer un proxecto de final de carreira sobre o cine na moda, vestiario de cine. Tiña que entrevistar a profesionais deste campo e a primeira persoa coa que contactei foi nosa superstar Yvonne Blake. Despois de iso pasoume o teléfono de José María de Cossío, que é un deseñador que combina moito a moda co deseño de vestiario. Pensou que podía ser a súa meritoria e a partir de aí xa chegou o resto.
Gañou tres Goya. Que cre que comparten eses vestiarios para ser premiados?
Eu creo que o máis importante das películas, en todos os ámbitos, son os guións, e tiven a sorte de acometer películas que che transportan a outros lugares: as películas de época. Isto leva un traballo enorme e unha documentación extrema, e un proceso moi apaixonante e divertido. Ademais, sabes que o público recibe con máis entusiasmo o vestiario de época, porque che obriga a facer unha viaxe máis afastado, inesperado e sorprendente. Entón, isto fai que o vestiario teña máis impacto. Non é estraño que os tres premios que gañei sexan con películas de época.
Ao deseñar, céntrase máis na precisión segundo a época ou en adaptarse ao que se imaxina a maioría dos espectadores?
Eu o que intento de verdade é adaptarme á narrativa do personaxe. Se a película non é unha comedia ou non é un xénero que che permita adaptarche... Ti realmente non podes facer algo como en María Antonieta de Sofia Coppola que de súpeto pos unhas Converse. Isto ten que estar no guion. O primeiro de todo é transportarche de verdade a unha época: a base, a fonte orixinal, é o verdadeiro; o que existía, porque é unha mina. Se cadra non o temos en redes, non é unha cousa que nos salte á cara e que lle encante á xente, porque non está de moda o pasado. Con todo, se profundas un pouco noutras épocas, é unha mina de cousas interesantes que non coñecemos. Pero logo, tampouco me fai graza adaptalo a un modo no que a xente o entenda. Non quero facerme a amable co público, senón que o proxecto que propoño sexa contundente. Ao final, o meu gran obxectivo é que os personaxes, máis aló da época e do que espere o público, transmitan ao máximo posible a súa historia. Estamos necesitados de atopar cousas diferentes que non repitamos unha e outra vez no noso teléfono.
Os corsets, que son de hai séculos, levan de moda uns anos.
Si, pero agora grazas a deus as mulleres ponllo cando queren e fainas sentirse guapas. Desgraciadamente foi unha tortura obrigatoria escondida durante moitos anos.
Que clase de proxectos gústanlle máis á hora de deseñar?
Interésanme as películas que contan cousas verdadeiras e épicas. Non porque suceda unha guerra ou unha conquista, senón polas transformacións humanas. Películas nas que os personaxes teñan un mundo moi interesante e que me conmovan profundamente. Tamén hai películas que non teñen isto pero presentan uns retos que son xeniais.
Houbo algunha película con retos especialmente difíciles?
Hai unha de Mateo Gil, titulada Realive, que transcorre no futuro. Unha persoa revivía no ano 2085 ou algo así. Iso pareceume un gran reto porque tes que mover a túa mente a «Que é o que máis lle vai a importar ao ser humano?».
E que referencias usou para ese momento futuro?
Estiven no Museo do Traxe, que é un lugar de referencia para min para todo tipo de cousas. O que máis me interesaba eran os tecidos intelixentes. Sabemos que vai haber tecidos que detecten cando che vai a dar un infarto, se tes baixo o azucre... Incluso uns que non necesitan auga para ser limpados, que van ser moi necesarios... Logo, linme unha chea de tratados de psicoloxía e cheguei á conclusión de que ao que aspira todo o mundo é á mocidade. Aspiramos a non desaparecer... A película estaba moi enfocada no medicamento, entón tamén usei elementos de avances na ciencia.
Subscríbeche para seguir lendo
- As fortes choivas alagan a rúa Fernando Olmedo de Pontevedra e a auga/a auga chega case aos xeonllos
- Condenado en Pontevedra un adolescente de 17 anos por agresión sexual a unha nena de once
- A Deputación de Pontevedra estuda a viabilidade dun circuíto de velocidade na provincia
- Atenden a dous adultos e un bebé tras un accidente de tres vehículos en Cuntis
- A Fanpa exponse que os nenos deixen de ir ao colexio en Pontevedra pola folga de limpeza
- Pontevedra inaugura unha galería de arte que aspira a converterse nun novo centro cultural
- Os veciños de Fernando Olmedo, fartos: «Levamos máis de 40 anos con este problema»
- O Sacro Corazón de Pontevedra celebra os seus 70 anos reunindo a antigos alumnos