«Novo Zumaya», outro que marcha a Namibia: Galicia perde catro veces a capacidade da frota de Gran Sol cos éxodos a África

Adscrito á Organización de Palangreiros Guardeses (Orpagu), a maior referencia en frota de palangre de superficie de Europa, o Novo Zumaya é un pesqueiro de 28 metros de eslora e 184 GT (arqueo bruto ou gross tonnage) entregado polo desaparecido estaleiro M. Cíes en 1996. A súa matrícula e folio eran, ata este pasado 1 de setembro, 3ª VI-5-2-96. Cando volva ao mar haberá de facelo con outros díxitos e letras no casco: o Novo Zumaya foi exportado a Namibia, co que portará o pavillón deste país e a frota galega, de paso, perderá un efectivo máis. E, só desde a Política Pesqueira Común (PPC) que está en vigor, a nómina de pesqueiros que abandonaron Galicia e o pavillón español en procura de novas oportunidades acariña os 60 efectivos. En termos de capacidade, equivale a máis de catro veces os GT de toda a frota de arrastre de Gran Sol.

A última propiedade rexistrada do Novo Zumaya corresponde á empresa Pesqueira Jobedo, da Guarda. Segundo fontes do sector, o palangreiro seguirá asociado a capital guardés, da mesma casa armadora que os buques Lomba Mauri e Nubeiro (ex Futre, ata abril de 2025), Pesqueira Lourido. Estas unidades si manteñen o pavillón español. Pero a do Novo Zumaya non será a última exportación a países non comunitarios: se ata 2012 eran comúns os reabanderamientos en Francia ou Reino Unido (Loira, Argelés, Patricia Marta ou Armaven Un, por exemplo, con matrículas de Bayonne ou Milford Haven), a partir de entón as saídas popularizáronse a caladoiros africanos debido ás continuas estreitezas en augas europeas para determinados segmentos de frota.

É certo que, antes do Novo Zumaya, foi exportado desde Galicia e rumbo a Irlanda o Lauren, un modernísimo arrastreiro adquirido por capital de Celeiro —Pesqueiras Atlantic Ocean, con participación de Grupo Regal— para a pesca pelágica de lirio. A exportación foi rexistrada con data do 30 de xullo, e tratouse dunha completa excepción. O cerqueiro Muro de Fontán foi reabanderado en Angola en marzo, o Noruegués partiu a idéntico destino en agosto de 2025 e, antes, o Praia de Rodeira mudaba a súa bandeira, en xullo, á de Mauritania. Este último, coa excepción do Releixo de Vieirasa (operativo en Senegal), era o vestixio que quedaba con bandeira española da desaparecida frota cefalopodera galega —do Morrazo, sobre todo— do banco canario-sahariano.

No período comprendido só entre 2020 e o verán de 2025 dixeron adeus outros 29 efectivos, todos para portar pavillóns africanos a excepción do Frecha, exportado a Reino Unido para a compañía Ferncrown Ltd. e rebautizado como Ayr Dawn 2. Os destinos máis elixidos foron Mauritania (Á conta de Lugo, Ou Arxentino, Costa de Malpica, Adrina, Peixiño Primeiro, Balamida ou Praia de Loureiro), Marrocos (Pino Ladra, Rio Mau ou Galaxia Dúas) ou Namibia (Manolo do Terín, Mercedes Emilia ou o propio Novo Zumaya). Farillón, Minchos Oitavo, Muxía, Patricia Sotelo, Villa de Hío, Arousa Doce, Santamar, Praia de Samil, Praia dá Marosa, Abrela, Novo Bitácora, Monte Víos ou Balamida son só algúns dos demais pesqueiros que partiron, a África e Arxentina, en varias ondas de exportacións que non deixan de sucederse.

As 58 computadas por FARO, en base aos rexistros oficiais da Comisión Europea, suman unha capacidade instalada —sen ter en conta eventuais reformas posteriores, como os alongamentos de Minchos Oitavo e Minchos Noveno por Iberconsa— de 25.506 GT. Toda a frota de arrastre galega operativa en Gran Sol, pola súa banda, apenas presenta 6.500 GT en conxunto.

Subscríbeche para seguir lendo