Un «irmán maior» belga na ría: o reto de ser un mozo «au pair» en Vigo

Instalarse baixo o mesmo teito dun fogar ao que só se coñece a través da pantalla impón un respecto lóxico. Facelo, ademais, a máis de 1.700 quilómetros de casa e nunha cidade descoñecida máis aínda. Ese salto ao baleiro foi o que deu Samuel o pasado mes de setembro, cando abandonou o seu Lieja natal en Bélxica para desembarcar en Vigo como «au pair». Chegou ás Rías Baixas impulsado pola necesidade de aclarar o seu futuro: «Non sabía que estudar e decidín tomarme un ano sabático; faláronme da experiencia de ser «au pair», investiguei un pouco e lanceime», explica.

A canle de chegada foi puramente dixital: «Fíxenme «au pair» a través da web AuPairWorld, que me recomendou un amigo. Creas unha conta, describes as túas afeccións, a túa personalidade e os motivos para selo, e buscas familias usando filtros de país, idade ou duración. Atopei o perfil da miña familia de acollida de pura casualidade; non coñecía Vigo de nada, pero tras ver varios vídeos sobre a cidade pareceume preciosa e decidín vir».

En Bélxica, a diferenza dunha gran parte de Europa, o concepto segue resultando alleo: «A maioría da xente á que lle contaba os meus plans non tiña nin idea de que era un «au pair»; tiven que explicarllo a moitos amigos e familiares. Só coñecía a unha moza que o era e ela foi quen me axudou».

Estereotipos que resisten

Ao aterrar na urbe olívica, Samuel viviu máis de preto o estereotipo social que aínda vincula aos «au pair» coas tarefas de crianza e axuda doméstica exclusivamente ás mulleres: «Sabía que era moito máis común ver a mozas a mozos, pero non imaxinaba que fóra ata este punto. Hoxe coñezo a unhas dez «au pairs» entre a zona e todas son mozas», explica con franqueza. A pesar da estrañeza inicial que esperta a súa figura fóra de casa, o mozo defende con entusiasmo a substitución de roles: «Creo que é unha experiencia magnífica para calquera, sen importar o seu xénero. Oxalá máis mozos anímense a consideralo no futuro».

A relación con Xián Iglesias, o pequeno da casa, reforzou o sentido da súa estancia ao converterse nunha figura próxima e afectuosa: «El veme máis como a un irmán maior que como a un profesor ou un canguro», sinala Samuel sobre a convivencia trilingüe e cotiá que mantén co pequeno da súa casa. A xornada arrinca ás oito da mañá co almorzo familiar, retómase ás dúas da tarde para recoller ao neno do colexio e complétase entre adestramentos de baloncesto, actividades deportivas e leccións de idiomas onde, se falla o vocabulario entre o español e o francés, «usamos o tradutor»

Un choque cultural

Afeito á chaira belga, Samuel quedou fascinado de inmediato polas costas de Vigo e a súa combinación de mar e montaña, convertendo a bicicleta e as camiñadas cara á praia en parte da súa rutina. Con todo, o verdadeiro reto non foi o relevo, senón adaptarse ao horario local de merendar tarde e cear case ás dez da noite.

O medo inicial ao illamento social tamén quedou desactivado con rapidez: «Ao principio dábame medo estar só todo o tempo. Pero conseguín coñecer con outros «au pairs» e adoitamos saír xuntos, tamén me axudou moitísimo a xente do meu club de baloncesto a coñecer a máis persoas e facer plans». Ese contacto demostroulle a calidez da ría: «Vigo é unha cidade acolledora. A xente é curiosa cando me oe falar en inglés e é moi fácil establecer conversación; se te esforzas por falar español, son aínda máis próximos». Para desconectar cando termina as súas responsabilidades familiares, Samuel teno claro: «A praia de Samil. Podes ver o mar, facer exercicio e desconectar».

Coa expectación de vivir o nadal vigués e a pesar de que a súa marcha aínda se albisca afastada, Samuel xa empeza a sentir morriña da cidade: «Cando me toque volver vou estrañar un pouco de todo».

Subscríbeche para seguir lendo